Webboard || SPIRIT LINKER : MMORPG Web base Game

เว็บบอร์ด Spirit Linker หมวดกระทู้ >>นิยาย"สงครามศึกเทพพลังสถิตย์"
หัวเรื่อง >>>> บทนำ : เหตุแห่งมหาสงครามศึกสายเลือด ตอนที่ 4

back [1] 2 3 next

ข้อมูลผู้โพส

ข้อความ

Moshi(GM)
ID# 1

ข้อมูลผู้เล่น

ส่งจดหมาย

โพสเมื่อ : 4 - June - 2010-----เวลา 16:41:45

แก้ไขเมื่อ : 4 - June - 2010-----เวลา 16:50:49

ตอนที่4 : ตอน แผนการร้าย

“ท่านพ่อ เป็นอย่างไรบ้างครับ” เสียงแรงที่ดังก้องในโสตประสาทของพระราชา
คือเสียงของออสวิน โอรสองค์เล็กนั่นเอง
หลังจากพระราชาเรียกสติต่างๆกลับคืนมาได้
ก็ค่อยพยุงพระวรกาย โดยมีออสวิน คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย
พอนั่งจนได้ที่แล้ว สิ่งแรกที่ทรงตรัสคือ..
“ได้ข่าวอัลดริก พี่ชายเจ้าบ้างหรือยัง?”

“ยังเลยครับ”
ออสวินกัดฟันตอบ เป็นคำถามที่ทิ่งแทงหัวใจ ของผู้ปรนนิบัติยิ่งนัก

“เฮ้อ...” พระราชานั่งทอดถอนใจ ส่ายหัว และ หลับตาลง อย่างสิ้นหวัง

ออสวินยิ่งเจ็บใจมากขึ้น จากสิ่งที่ผู้เป็นบิดา ปฏิบัติต่อหน้า
จนทำให้ต้องกลั้นใจ ถามสิ่งที่ตนเองสงสัย และอัดอั้นอยากจะถามมานาน

“ท่านพ่อ...คือว่า ข้า... มีเรื่อง อยากจะถามท่าน...เรื่องนึง”
ผู้ถาม ถามอย่างตะกุกตะกัก หายใจเข้าออกไม่เป็นจังหวะ ฝ่ายผู้เป็นบิดาจ้องเขม็ง
ยิ่งทำให้ผู้ถาม อึดอัดมากยิ่งขึ้น

“ว่ามาสิ...” พระราชาเริ่มจะอึดอัดแทน หลังจากที่รอคำถามมาได้ซักพัก

“ทำไม ท่าน พ่อ ไม่ รับ ลูก เป็น รัชทายาท!!”
ออสวินประหม่า จนเผลอตะคอกถามรวดเดียวจนจบประโยค
พระราชานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมคำตอบที่อยู่ในใจ ออกมาเป็นประโยคคำพูด

“บุตรข้าหนอ...บุตรข้า...ใยเจ้าต้องคาดหวังในลาภยศ สรรเสริญ หรือ สิ่งจอมปลอมนี้ ได้ถึงเพียงนี้”
ออสวินยืนอึ้ง ยังคงไม่เข้าใจในวจิแห่งบิดาตน ผู้เป็นบิดาจึงกล่าวต่อ
“ในบุตรแห่งข้า ทั้ง 3 คน เจ้าเป็นคนที่ข้ารักที่สุด เพราะเจ้ามักเป็นคนแรกเสมอ
เวลาที่ข้านั้นต้องการการดูแล และเจ้าคอยปรนนิบัติคนแก่อย่างข้าเสมอ แต่...”
ออสวินตั้งใจฟังมากขึ้น เหมือนเป็นคำตอบ ที่ต้องการและรอมานาน
ใจจดใจจ่อรอให้พระบิดาพูดต่อ
“แต่... สำหรับการเป็นกษัตริย์แล้ว แค่สิ่งเหล่านี้ ยังไม่เพียงพอสำหรับรอยัลแห่งนี้
เพราะสิ่งที่รอยัลต้องการ ณ ตอนนี้ คือความสงบสุข ที่ไม่เคยมีมาตั้งแต่ยุคบุคเบิก
และ ต้องการกษัตริย์ ที่รับฟังปัญหา และเป็นผู้ไกล่เกลี่ย มิใช่กษัตริย์ ที่กระหายสงคราม
อย่างอูดินอส พี่ชายเจ้า...”
พระราชา พูดทิ้งท้าย ไว้แค่นี้ ปล่อยให้ออสวิน รอฟังชื่อตนในประโยค จึงเอ่ยปากถาม
“แล้วลูกละ…ท่านพ่อ??”
พระราชาเหลือบสายตา จ้องตาโอรสองค์เล็กตน เหมือนรู้ล่วงหน้าแล้ว ว่าผู้เป็นโอรสต้องถามคำถามนี้

“ส่วนเจ้า ถึงแม้ภายนอก จะดูโอบอ้อมอารี สุภาพเรียบร้อย เอาใจใส่
แต่กลับน่ากลัวที่สุดในบุตรข้าทั้งหมด เพราะเจ้ามักไม่มีความอดทน
สามารถเปลี่ยนนิสัยเป็นคนละคนได้ โดยที่ตัวเจ้าเอง ก็ไม่รู้ตัวและหักห้ามใจไม่อยู่
หากเพียงแม้น มีอะไรมาขัดใจเจ้าเพียงเล็กน้อย หรือ ถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายๆ
คือ เจ้าเป็นคนที่มี 2 บุคลิก นั่นเอง”
พระราชาพูดจบ หันไปมองหน้าบุตรชาย ซึ่งขณะนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้ว
ซึ่งเป็นสีหน้า ของคนที่ พระราชากำลังพูดถึงอยู่นั่นเอง

“อย่างข้ารึ!! จะไม่เหมาะกับตำแหน่งกษัตริย์ แล้วท่านคอยดูแล้วกัน ว่าใครจะเป็นผู้ขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ของท่าน!!”
ออสวินตอบอย่างโมโห โดยไม่สนใจใครทั้งนั้น
พูดจบ เหวี่ยงแขนกวาดเอาเครื่องเสวย พร้อมโอสถ ที่ตนเองจัดเตรียมมา
กระจายไปตามแรงเหวี่ยง และจ้องมองบิดาตน ด้วยสายตาอาฆาต
ก่อนที่จะหันหลังเดินออกจากห้องบรรทมไป

“เฮ้อ....” พระราชาทอดถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่
และทรงทอดพระเนตรไปยังหน้าต่างห้องบรรทม ซึ่งพระองค์พึ่งจะรู้พระองค์เองว่า
บัดนี้ พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าแล้ว แสงระเรื่อของอาทิตย์อัสดงยามเย็น
มันช่างเจ็บปวดนัก แสงริบหรี่ช่างเหมือนชิวิตของกษัตริย์อย่างพระองค์
ที่ค่อยๆถูกลบเลือนไป ตามกาลเวลาของยุครุ่งเรืองสูงสุดของรอยัล
“อัลดริก ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหนนะ...”
พระราชาเอ่ยวจีสุดท้าย ก่อนที่จะทรงล้มตัวลงบรรทม

หลังจากวันนั้น ก็ยังไม่มีคนภายนอกทราบข่าวการประชวรของกษัตริย์
เพราะเกี่ยวเนื่องกับความมั่นคง ทั้งภายใน และภายนอก
เพราะหากคนภายนอกรู้เข้า อาจจะเกิดความโกลาหล
และ แผ่นดินที่พึ่งจะรวมมาได้ ย่อมแตกออกเป็นเสี่ยงๆอย่างแน่นอน

แต่แค่เพียงแค่คนใน ก็มากพอที่จะทำให้บ้านเมืองในครานี้ เข้าสู้วิกฤติแห่งยุคมืดแล้ว

ภายในค่ำคืนที่ดึกสงัดหลังจากการประชวรของพระราชาได้เพียง 1 วัน
ทุกผู้หมู่เหล่า พักผ่อนจากวันที่หนักหนา แต่กลับมีคนอยู่กลุ่มหนึ่ง
ที่ถูกเรียกตัวให้รวมกลุ่มอย่างลับๆ เพื่อทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ กว่าครั้งใดๆ ที่เคยมีมา
แน่นอนว่าหัวหน้ากลุ่ม นั่นคือ อูดินอส พร้อมด้วยบริวารผู้จงรักภักดีทั้งหลาย
และที่เห็นจะขาดไม่ได้นั่นคือกูมาร์ ดยุคแห่งด้านมืด ที่คอยเป็นที่ปรึกษาให้อูดินอสมาตลอด
พร้อมทั้ง จีกิล มือขวา และ อิงกัส มือซ้าย ของอูดินอส
ซึ่งตอนนี้ทุกคนอยู่กันอย่างพร้อมหน้า ในโถงลับ ที่อยู่ภายในปราสาทส่วนลึกสุด
ทหารน้อยใหญ่ยืนกันอย่างระเกะระกะรอบโต๊ะกลม
ซึ่งครั้งนึงเคยเป็นที่ประชุมของเหล่าอัศวินอันมีเกียรติ
แต่บัดนี้ถูกลืมเลือนกลายเป็นที่สิงสถิตของผู้คิดการร้าย

พอเสียงอื้ออึงจากการรวมตัวกันของเหล่าทหารทั้งหลายกำลังได้ที่
อูดินอสเริ่มยกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ เสียงที่เคยดังก็เงียบลงรับกับสัญญาณ
หากแต่เพียงกูมาร์ ที่กำลังพรรณนาอย่างเมามันน้ำลายแตกฟอง ถึงความดีทั้งความเลวตน ให้ทหารรุ่นน้องฟัง เป็นคนเดียวที่ยังไม่หยุดเสียงตนลง อูดินอสรู้ถึงเจ้าของเสียงนั้นดี
มือที่ค้างอยู่เพื่อให้สัญญาณ บัดนี้ฟาดลงกับโต๊ะกลมดังสนั่น พร้อมกับแผดเสียงลั่น
“ กูมาร์..!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ”
ทั้งห้องโถงลับ สะดุ้งเฮือก เหมือนโดนผีเข้าสิง
แต่สำหรับคนที่เป็นเจ้าของชื่อแล้ว จากที่เคยอวดอ้างสรรพคุณต่างๆ
แต่บัดนี้ตอนนี้กลายเป็นคนขลาดคนนึง หน้าที่เหี่ยวย่น กลับขาวซีดไร้ซึ่งสีเลือด ปากอ้า ขาสั่น
“พ...พ...พะ ยะ...คะ...” กูมาร์ตอบตามที่ถูกเรียก แต่จริงๆแล้ว อยากหายตัวไปจากห้องเสียด้วยซ้ำ
“เจ้าออกมาข้างหน้านี่ เดี๋ยวนี้!” อูดินอสสั่งเสียงแข็ง
เหล่าทหารที่ยืนกันแออัด ค่อยๆถูกแหวกด้วยมือเหี่ยวๆที่สั่นเทา ของกูมาร์
ระหว่างแหวกกลุ่มทหารก็พลางเช็ดเหงื่อตน ตามผ้าคลุมของทหาร
พอหลุดจากกองทหารออกมาสู่แถวหน้าได้
ต้องเพชิญกับสายตาของพลทหารนับสิบคู่ และโต๊ะกลม ซึ่งบัดนี้มีรอยร้าวรอยใหญ่ที่เพิ่งเกิด และที่ขาดไม่ได้ คือ สายตาของอูดินอส ที่ซึ่งกูมาร์พยายามเลี่ยงไม่จ้องโดยตรง

อูดินอสเห็นสภาพของกูมาร์แล้ว อดที่จะพูดแหย่ไม่ได้
“กูมาร์ เจ้าไม่ต้องห่วง วันนี้ยังไม่ถึงวันตายเจ้า ข้ายังมีงานใหญ่ ให้เจ้าทำ ไว้งานเสร็จแล้วค่อยคิดบัญชีกับเจ้า...”
กูมาร์ยิ้มแหยๆ เผยฟันทองที่เพิ่งทำมา

อูดินอสเริ่มพูดต่อ
“ตอนนี้ภายในวังปิดข่าวเงียบเรื่องเหตุการณ์ ทั้งหมด ซึ่งนั่นเป็นผลดีกับเรา
เพราะทหารกองใหญ่ๆ ที่อยู่ตามแนวชายแดน ก็จะไม่รู้เรื่องเช่นเดียวกัน
ดังนั้น กูมาร์...ให้เจ้าติดต่อเมเรส ให้รวบรวมนักรบเงาดำทั้งหมด และให้แบ่งเป็น 2 กอง
กองนึงให้เมเรสคุมและวางกองกำลังทั้งหมด ไว้นอกประตูเมือง รอคำสั่งข้า
และอีกกอง ให้แทรกซึมตามประตูเมือง หากเห็นพลส่งข่าวให้ฆ่าทันที
และเจ้าก็อยู่กับเมเรส หน้าที่เจ้ามีแค่นี้ ออกไปได้”
กูมาร์รับคำสั่ง เดินผงกหัวหงึกๆ แหวกกลุ่มทหารออกจากห้องทันที

อูดินอสไม่รอให้ขาดตอนรีบสั่งงานต่อ
“ส่วนเจ้าจีกิล”
ทหารร่างใหญ่ ที่หัวไม่มีผมซักเส้น สวมชุดเกราะเหล็กดำ ถืออาวุธคู่กายคือขวานคู่
เดินออกมาเพื่อรับคำสั่ง
“รีบออกเดินทาง รวบรวมทหารที่สวามิภักดิ์ต่อข้า
แล้วไปสมทบรอคำสั่ง ที่นอกประตูเมือง พร้อมกันเมเรส”
พออูดินอสสั่งจบ ผู้เป็นมือขวา พยักหน้ารับคำสั่ง และรุดออกนอกโถงเพื่อทำตามทันที

“อิงกัส” เป็นอีกชื่อที่ อุดินอสเรียก นั่นคือ มือซ้ายของอูดินอส
ผู้ที่ร่างใหญ่กำยำ ไม่แพ้จีกิล หากแต่ ใช้หมัดเป็นอาวุธ
และไม่สวมชุดเกราะ เพราะมีความมั่นใจว่า ไม่มีอาวุธใดๆระคายเคืองผิวได้

“เจ้าและทหารที่เหลือ คอยควบคุมทุกอย่างอยู่ในวัง
หากใครมีท่าทีต่อต้าน หรือ รู้เรื่องภารกิจนี้ ฆ่าไม่ให้เหลือ”
ทหารทั้งหมด ส่งเสียงฮือรับคำสั่ง และทยอยแยกย้ายออกจากห้องไป
เหลือทิ้งไว้แต่อูดินอสที่นั่งอยู่ในเงามืดของโถงลับ เพียงคนเดียว
ซึ่งยังคงนั่งครุ่นคิดแผนการ ที่ต้องวางหมากต่อไป

หากแผนการทุกอย่างเป็นไปตามที่วางไว้ อนาคตของรอยัล ย่อมตกอยู่ในเงื้อมมือของอูดินอสอย่างแน่นอน

Sunday
ID# 691